Σκέψεις μιας (wanna be) νοικοκυράς

Τελικά το μυαλό μοιάζει πολύ με το σπίτι μου! Είναι πάντα ακατάστατο, συχνά φιλόξενο και μερικές φορές βρώμικο...

Το σίγουρο είναι πως ένα ακατάστατο σπίτι ελάχιστα μπορεί να συμβάλει στην τακτοποίηση των σκέψεων (και των σχέσεων). Μετά από μια ξεγυρισμένη φασίνα αποφάσισα πως όσο στο νεροχύτη μου επιπλέουν μπαγιάτικα αγγουράκια, οι σκέψεις, οι σχέσεις και οι «έξεις» θα αποτελούν τραχανά προς καθημερινό άπλωμα. Μέχρι να ξεραθούν, να μαγειρευτούν και να καταλήξουν τροφή ή αποφάγια. Άρα, για άλλη μια φορά καταλήγουμε στο νεροχύτη.

Μια άλλη πονεμένη ιστορία είναι το σφουγγάρισμα. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αφενός οι ξεραμένες μαυρίλες που με δύναμη προσπαθείς να καθαρίσεις από το άσπρο πλακάκι, αφετέρου οι μαυρίλες του μυαλού που ακόμα κι η κοπέλα στη διαφήμιση της χλωρίνης Κλινέξ, σηκώνει τα χέρια ψηλά. Όσο και να πασχίζεις να τις αποχωριστείς, εκείνες σου βγάζουν τη μαύρη τους γλώσσα κοροϊδευτικά, ενώ εσύ κοπανάς το κεφάλι σου στον τοίχο.

Και το αποκορύφωμα... όσο περισσότερο καθαρίζεις, τόσο περισσότερο βρωμίζεσαι ο ίδιος. Όπερ σημαίνει, αγαπητοί μου, πως μετά από το καθάρισμα του σπιτιού οφείλεις να καθαρίσεις και τον ίδιο σου τον εαυτό...

Υ.Γ. Εννοείται πως έπειτα η μπανιέρα/ντουζιέρα έχει ξαναβρωμίσει... (ουπς!)