Επιτακτική η ανάγκη να σκίσεις τη μπλούζα σου, για να φανεί από μέσα η στολή του Σούπερμαν, που τόσα χρόνια κρύβεις…
Στέκεσαι
πίσω από το μπλε παραβάν και με τρεμάμενο χέρι προσπαθείς να σχηματίσεις και
τον τελευταίο σταυρό. Στα αυτιά σου ηχεί η φωνή της Bonnie Tyler… «Αναμένω
με αγωνία έναν ήρωα, μέχρι το τέλος της νύχτας».
Ξημέρωσε Κυριακή. Άνοιξε διάπλατα παντζούρια και παράθυρα και αφέσου για λίγα
δευτερόλεπτα στη ζέστη του Ιούνη. Είναι μια καλοκαιρινή Κυριακή σαν όλες τις
προηγούμενες και όλες τις επόμενες. Είναι άλλη μια Κυριακή εκλογών όπως τόσες.
Κι όμως, αυτή τη μέρα μια οσμή αγωνίας πλανάται στον αέρα…
Ακόμα
κι αν ζούσες σε άλλον πλανήτη και ξαφνικά διακτινιζόσουν τη 17η του
Ιουνίου στην Ελλάδα, ακόμα κι αν δεν είχες ιδέα για εκλογές, ευρωζώνες και
χρωστούμενα, θα μπορούσες να πιάσεις τον παλμό μιας ολόκληρης χώρας. Μιας χώρας-θηρίου
βρυχώμενου, που ταχυπαλμεί κι αγωνία για την επόμενη μέρα, νοσταλγώντας την
προηγούμενη.
Κάθε
πέρυσι και καλύτερα, δε λένε; Ακούω τους «μεγάλους» να μου διηγούνται ιστορίες
από τα παλιά, ταξίδια μακρινά που σημάδεψαν τη ζωή τους, εμπειρίες, επιτυχίες
και τόσες όμορφες στιγμές. Και κάπου εκεί, στέκομαι για ώρα σκεπτική και
θλιμμένη…
Αναρωτιέμαι
η δική μας γενιά τι θα έχει να διηγείται στις επόμενες… Η γιαγιά μου η Ελένη,
καθόταν επί ώρες στην αυλίτσα του ισογείου και διηγούταν με τις ώρες ιστορίες
από τον πόλεμο, πως κρυβόταν από τους Γερμανούς, πως έκλεβε λάδι για να φάνε
όσοι δεν είχαν… Και πάντα πίστευα πως είναι ηρωίδα.
Σε
ό,τι αφορά τη δική μας γενιά δε θέλω να μείνει στην ιστορία ως ήρωας κανένας
λαϊκιστής εξουσιόδουλος, καμία ξεπλυμένη κυρία βουλευτού και κανένας αρχινταής
ναζιστολάγνος. Ήρωες μας, εμείς οι ίδιοι, καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί
ενωμένοι.
Αλλά
για να υπάρχουν ήρωες σε μια ιστορία, πρέπει να υπάρχει και happy end. Ένας
ήρωας, κάποιον σώζει ακόμα κι αν είναι ο ίδιος του ο εαυτός…
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Το Άρθρο" την Κυριακή 17 Ιουνίου 2012.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου